Ο Ζιοβάνι έγινε 45: Μύθος ή πραγματικότητα;

Ζιοβάνι. Μύθος ή πραγματικότητα; Και τα δύο. Όσοι είχαν την ευκαιρία να τον δουν μέσα στο γήπεδο και να τον ζήσουν εκτός, μπορούν να καταλάβουν για ποιο λόγο θεωρείται ακόμα και σήμερα η μεγαλύτερη προσωπικότητα που ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού.
Notice: Undefined variable: ad_code in /var/www/vhosts/stage.pagenews.gr/httpdocs/wp-content/themes/pagenews_vw/functions.php on line 120

Ο Βραζιλιάνος βιρτουόζος της μπάλας γίνεται σήμερα 45 ετών και τρεις δημοσιογράφοι θυμούνται το πέρασμά του από την Ελλάδα. Bonus, το podcast με τίτλο: Ζιοβάνι, μαγεία ή υπερβολή;

Υποδοχή… Αντρέα το ’81, θυμάται ο Πάνος Βόγλης Καλοκαίρι 1999, αν θυμάμαι καλά Ιούλιος. Ήμασταν στον τότε παλιό καλό ΣΚΑΪ (λίγο πριν γίνει ALPHA νομίζω) με Παντελή Βλαχόπουλο και την υπόλοιπη συμμορία και βρισκόμασταν όλοι επί ποδός καθώς το ρεπορτάζ… έτρεχε που λέγαν και οι παλιοί. Ερχόταν ο Ζιοβάνι στην Αθήνα. Έπος. Διευθυντής Ειδήσεων τότε (κατά σύμπτωση και τώρα) ο άρρωστος Ολυμπιακός Σταμάτης Μαλέλης. Με φωνάζει και μου λέει “Θα πας στο αεροδρόμιο μαζί με τον Βαγγέλη Πήχα (ρεπόρτερ Ολυμπιακού τότε), για να βοηθήσεις την κατάσταση, καθώς θα γίνεται χαμός, θα έχει χιλιάδες κόσμου, κάμερες κτλ, θέλω να βγάλετε ζωντανό από εκεί”.

Σκέφτηκα ότι με το χιλιάδες κόσμου, έδωσε την κλασική υπερβολή του και φυσικά του είπα “Οκ, Σταμάτη εννοείται θα πάω”. Θυμίζω πως το αεροδρόμιο τότε ήταν ακόμη στο Ελληνικό. Ξεκίνησα και ομολογώ δεν το περίμενα αυτό που έβλεπα. Πάνω από 3 χιλιάδες κόσμου, μπορεί να λέω και λίγους, είχαν δημιουργήσει ατμόσφαιρα συγκέντρωσης Αντρέα το 1981. Τέτοιο πράγμα δύσκολα το βλέπεις. Πάθος, παράνοια, χαμός. Ο Ζιοβάνι, ο οποίος βγήκε σαστισμένος, μπήκε στο αμάξι και πήγε στον Αστέρα Βουλιαγμένης. Βγάλαμε το ζωντανό, δεν το βγάλαμε, μας άκουγαν, δε μας άκουγαν, ούτε που κατάλαβα. Πανδαιμόνιο. Και μετά στον Αστέρα στην παρουσίαση του από τον Σωκράτη Κόκκαλη, πήγα με μία αποστολή από τον Μαλέλη. Να βγάλω τον Κόκκαλη στο δελτίο. “Με δουλεύεις;” του είπα. Άλλα είχε κλείσει το τηλέφωνο ήδη. Πήγαμε, τελείωσε η παρουσίαση, μίλησαν όλοι και σηκώνονται να φύγουν. Την έπεσαν όλοι στον Σωκράτη, εκείνος με το σαρδόνιο χαμόγελο τούς απέφυγε με ντρίμπλα αλά Ζιοβάνι και ξαφνικά, μου ήρθε η αναλαμπή. Είδα τον Ζιοβάνι μόνο του με τη μεταφράστρια σε μία γωνιά και λέω “τι έχεις να χάσεις;”. Πήγα, ζήτησα χωρίς πολλές ελπίδες από τον Ζιοβάνι να μιλήσει στο δελτίο μας, η μεταφράστρια το μετέφερε και ο “Μάγος” αποκρίθηκε “φυσικά, ναι”. Σοκ. Το λέω γρήγορα στον Πήχα, ενημερώνω τον Μαλέλη, λιποθύμησε μάλλον για λίγο και μετά από πέντε λεπτά, ο παικταράς από την Μπαρσελόνα, βγήκε στον τηλεοπτικό αέρα του ΣΚΑΪ, στο δελτίο του Μανώλη Καψή. Η μετάφραση μεταξύ πορτογαλικών, αγγλικών και ελληνικών, δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της ελληνικής τηλεόρασης, αλλά λεπτομέρειες. Ποιος τα θυμάται αυτά 17 χρόνια μετά;

ΥΓ Για τα αγωνιστικά επιτεύγματα του Ζιοβάνι, ό,τι και να γράψω είναι λίγο. Τέτοιος παίκτης δεν έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα, για μένα πιο θεαματικός και από τον Ριβάλντο.

Ο τυχερός Σταύρος Γεωργακόπουλος Ήμουν, θεωρώ, ένας από τους πολύ τυχερούς που είδαν τον Ζιοβάνι να χαϊδεύει την μπάλα από την πρώτη μέρα στον Ολυμπιακό. Από το πρώτο ζέσταμα, την πρώτη προπόνηση, το πρώτο φιλικό, με κάποια Ουντεράχινγκ. Δεν έχει και μεγάλη σημασία το όνομα της αντιπάλου, όσο το τι είδαμε εμείς να κάνει εκείνο το απομεσήμερο ο Βραζιλιάνος μάγος πάνω στο χορτάρι, παρέα με τον Ζάχοβιτς και τα άλλα παιδιά. Δεν χρειάζεται να πει ή να γράψει κανείς πολλά για τον μεγάλο Ζίο. Η απόλυτη παραδοχή όλων των παικτών της ομάδας που έπαιξαν μαζί του, αλλά και με τον Ριβάλντο, ότι ο Ζιοβάνι είναι ό,τι καλύτερο έχουν δει με την μπάλα στα πόδια, φτάνει για να καταδείξει το ποδοσφαιρικό μεγαλείο του ανδρός. Θα ήθελα να παίζει στον Ολυμπιακό ακόμη και σήμερα. Στα 45 χρόνια του. Για πάντα! Γιατί όπως δήλωσε πρόσφατα και ο σπουδαίος αρχηγός Κυριάκος Καραταΐδης, ο Ζιοβάνι δεν έπαιζε μπάλα. Έκανε έρωτα μαζί της…

Για τον… Πειραιώτη Ζιοβάνι, γράφει ο Θοδωρής Ρούσσος Γεννημένος στην Καστέλλα το 1972, ο Ζιοβάνι έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στα Βοτσαλάκια. Το 1999 φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα του Ολυμπιακού και έγινε ο μοναδικός λόγος, ώστε να πάει κάποιος Αυγουστιάτικα στο ΟΑΚΑ για να δει αγώνα Κυπέλλου με την Καλαμάτα.

Ο μεγαλύτερος βιρτουόζος της μπάλας, που ζήσαμε οι 40άρηδες. Και ποδοσφαιρική “αλητεία” είχε. Και άψογος οικογενειάρχης ήταν – και είναι. Μεγάλη ψυχή, μεγάλη καρδιά. Με πίστη στους ανθρώπους, τη ζωή, τη μπάλα και το Θεό.

Τα δάκρυά του για τον Ολυμπιακό και η γραμμένη με μαρκαδόρο μπλούζα του στο Καυτανζόγλειο, μετά την κατάκτηση του τίτλου το 2005, είναι το εικονοστάσι για τους οπαδούς που τον λάτρεψαν σαν Θεό. Τα γκολ με ΠΑΟΚ (4-1), Παναθηναϊκό (1-4), Γαλατασαράι (3-0), Ηρακλή (5-4) και οι ντρίμπλες, σαν αυτή στον Γκάιθκα Μεντιέτα σε φιλικό με τη Λάτσιο, τον καθιέρωσαν ψηλά στην ποδοσφαιρική συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων.

πηγή: sport24.gr

Γράψτε το σχόλιο σας