Bruno Beltrão: Χορεύει κατά της βίας πρώτη φορά στη χώρα μας

Το 2000 ξεκίνησε να φοιτά στην Ακαδημία Χορού του Ρίο ντε Τζανέιρο. Παράλληλα, σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης και Φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της πόλης. Έναν χρόνο αργότερα, έκανε το επίσημο χορευτικό του ντεμπούτο με το “From Popping to Pop”, σε τοπικό φεστιβάλ της Κοπακαμπάνα. Αυτή η παράσταση σηματοδότησε επίσης μια καμπή στην καριέρα ενός χορογράφου που άρχισε να αναπτύσσει ένα προσωπικό όραμα για τον χορό που επιτελούσε. Το 2001 δημιούργησε το έργο “Me and my choreographer in 63” με τον χορευτή Eduardo Hermanson. Στο τέλος του ίδιου έτους ο Rodrigo Bernardi άφησε το Grupo de Rua και ο Beltrão ανέλαβε τη διεύθυνσή του. Από τότε έχει χορογραφήσει τα έργα “Too Legit to Quit” (2002), “Telesquat” (2003), “H2” (2005), “H3” (2008), “CRACKZ” (2013) και “Inoah” (2017). Έχει βραβευτεί δύο φορές από τον κορυφαίο θεσμό χορού της Νέας Υόρκης, τα Bessie Awards: το 2010 για το έργο «Η3», και πιο πρόσφατα, το 2020, για τη χορογραφία του «Inoah».