Ιράν ή το γυναικείο απαρτχάιντ  

Το ιρανικό καθεστώς εφαρμόζει πολιτικές και πρακτικές διαχωρισμού και διακρίσεων παρόμοιες με εκείνες που εφαρμόζονται στη Νότια Αφρική υπό το απαρτχάιντ.

Πολλοί νόμοι που εισάγουν διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απαιτούν από τις γυναίκες να καλύπτουν το κεφάλι και το πρόσωπό τους με χιτζάμπ, δεν σέβονται ούτε την παράδοση, ούτε τη θρησκεία, και εφαρμόζονται σε γυναίκες όλων των εθνοτήτων και θρησκειών.

Άλλωστε, η 22χρονη Αμινί δεν ήταν σιίτισα, ούτε από εθνικότητα, ούτε από θρησκεία.

Η Ισλαμική Επανάσταση του 1979 ίδρυσε μια δημοκρατία που εφαρμόζει απάνθρωπες πολιτικές και πρακτικές φυλετικού διαχωρισμού και διακρίσεων παρόμοιες με αυτές που εφαρμόζονταν στη Νότια Αφρική.

Οι νόμοι και οι πολιτικές στο Ιράν θεσπίζουν και διατηρούν την ανδρική και κρατική κυριαρχία στις γυναίκες και το δικαίωμά τους να επιλέγουν τα ρούχα τους ή να λάβουν διαζύγιο. Οι συστηματικές ανισότητες μεταξύ των φύλων προβλέπονται και επιβάλλονται νομικά από το καθεστώς των Μουλάδων.

Για παράδειγμα, μια παντρεμένη γυναίκα χρειάζεται πάντα γραπτή άδεια από τον άνδρα κηδεμόνα της για να ταξιδέψει στο εξωτερικό.

Στο Ιράν, οι γυναίκες δεν μπορούν να κατέχουν καμία θέση στα δικαστικά, θρησκευτικά και στρατιωτικά συστήματα, ούτε να είναι μέλη της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων,  του Συμβουλίου της «Ευκαιρίας» ή του Συμβουλίου των Φύλων,  των τριών σημαντικότερων συμβουλίων που αναπτύχθηκαν στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Σύμφωνα με το νόμο, οι γυναίκες δεν μπορούν να είναι πρόεδροι ή ανώτατοι ηγέτες του Ιράν. Σύμφωνα με το άρθρο 115 του καταστατικού χάρτη της χώρας, ο πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας πρέπει να εκλέγεται μεταξύ «θρησκευτικών και πολιτικών ανδρών».

Επιπλέον, το ιρανικό κράτος έχει προσθέσει στοιχεία που εισάγουν διακρίσεις στον Ποινικό Κώδικα  — ένα από αυτά τα στοιχεία είναι η αρχή ότι η αξία μιας γυναίκας είναι ίση με τη μισή αξία ενός άνδρα.

Αυτή η αρχή εφαρμόζεται σε ζητήματα αποζημίωσης για φόνο ή σε περίπτωση διαχωρισμού οικογενειακής κληρονομιάς. Ισχύει επίσης για το βάρος που δίνεται στην κατάθεση στο δικαστήριο ή στην έκδοση διαζυγίου.

Αυτοί οι νόμοι, οι πολιτικές και οι πρακτικές συνεχίζουν να καθιστούν τις γυναίκες κατώτερους, νομικά και κοινωνικά άνισους πολίτες.