Κατερίνα Στανίση: «Με έβλεπε μόνο σαν το χρήμα»

Εγώ με την οικογένεια δεν τα πήγα καλά, οπότε έριξα όλο μου το βάρος στη δουλειά, γιατί αυτή μου έδινε χαρά. Το πιστεύεις όμως πως, όταν κλείναμε το μαγαζί και έφευγε ο κόσμος, εγώ πήγαινα στο σπίτι μου και με έπιανε μελαγχολία, στεναχώρια, γιατί θα ήμουν μόνη; Ο κόσμος μού έδινε ζωή, παλμό, ότι δεν είμαι μόνη. Και έλεγα: καλά είμαι τόσο μόνη; Τότε που ήθελα κάποιον για να μη νιώθω μόνη, ο ένας είχε δουλειά, ο άλλος δεν μπορούσε…

Και δεν μιλάω μόνο για προσωπική συντροφιά αλλά και για φιλικά πρόσωπα. Δεν κακολογώ κανέναν, μπορεί να ήταν όπως μου τα έλεγαν και να μη μπορούσαν αλλά εγώ τότε τους ήθελα. Μοναξιά, θλίψη, στεναχώριες, τα πέρασα κι εγώ. Αλλά πέρασαν αυτά και πλέον μπορώ και μόνη μου, έμαθα να ξεχωρίζω ποιοι είναι οι φίλοι μου, οι απλοί γνωστοί, αυτοί που σου λένε ψέματα.

Όταν έλεγες σε κάποιους «πάμε σε κανένα μπουζούκι, κάπου να διασκεδάσουμε», ήταν όλοι πρώτοι. Όταν τους ήθελα, ήταν απόντες. Κανένας δεν ήρθε για την Κατερίνα, να πει «θα πάω να δω τι κάνει, να πιούμε έναν καφέ μαζί στο σπίτι της». Εμένα με έβλεπαν μόνο σαν χρήμα, σαν Στανίση, όχι σαν Κατερίνα, κι αυτό με πείραζε πολύ.