Τζωρτζίνα Λιώση: «Πνίγομαι και δεν υπάρχει πουθενά μια χαραμάδα να βγω στην επιφάνεια»

Πνίγομαι και δεν υπάρχει πουθενά μια χαραμάδα να βγω στην επιφάνεια. Όταν συμβαίνουν τραγικά πράγματα ή όταν θυμάμαι τα τραγικά που έχω ζήσει δεν έχω ανάσα. Σαν να μου κρατούν το κεφάλι κάτω από το νερό. Η δύναμη με την οποία κινείται το σκοτάδι είναι απίστευτη και ανεμπόδιστη. Προσπαθώ, λοιπόν, να βρίσκω ένα προσωπικό χρόνο, να επιτρέπω στον εαυτό μου να αναπνεύσει. Όταν μιλάμε για τη φωτιά στο Μάτι, αλλά και κάθε φωτιά σε δάσος, νιώθω πόνο. Σκέφτομαι τα ζώα και τα δέντρα που χάθηκαν. Κι αυτό με πονάει ακόμα περισσότερο από το σπίτι μας που κάηκε ολοσχερώς. Γιατί το σπίτι μας δεν είναι τα τούβλα, είναι ένα σύνολο πραγμάτων. Είναι το πευκάκι που είχα φυτέψει στον κήπο όταν ήμουν μικρή, είναι ένας κάκτος που βρήκε η γιαγιά μου στα σκουπίδια, τον έμπηξε στο χώμα και έπιασε. Είναι το βρυσάκι που είχε χτίσει ο παππούς μου. Αυτό το κόστος δεν μετριέται. Μέχρι να έρθει η φωτιά, δεν μπορούσαμε να δούμε έξω από το φράχτη, αφού τα δέντρα ήταν τόσα πολλά ενώ τώρα βλέπεις μόνο βουνό και θάλασσα. Και σκέφτομαι πως ούτε ο πατέρας μου ούτε εγώ θα έχουμε το χρόνο να το ξαναδούμε στην πρότερη μορφή του. Βέβαια, μετά έρχονται μικρές, πολύ μικρές πράξεις αγάπης που σε κάνουν να πιστεύεις ότι το ελάχιστο θα σωθεί. Από το να μπήξεις ένα κουκούτσι στο χώμα, να σώσεις ένα ζώο που κινδύνευσε να καεί, να φυτέψεις ένα καινούργιο δέντρο, όλα αυτά είναι σπουδαία. Και δεν καταλαβαίνω πως όλοι εμείς τελειώσαμε ένα δημόσιο σχολείο αλλά κανείς δεν μας έμαθε να αγαπάμε τη φύση. Ως παιδιά, όλοι πάντα ζωγραφίζαμε ένα σπίτι και δίπλα ένα δέντρο. Τι απογίναμε όλοι αυτοί; Πιστεύω, λοιπόν, ότι είμαστε πολλοί. Αν όλοι εμείς που κάποτε ζωγραφίζαμε δέντρα, τα φυτέψουμε σήμερα, κάτι μπορούμε να κάνουμε.