Μετά τη Γάζα, σειρά της Ουκρανίας; Ο Τραμπ πρέπει να τα βάλει με τον Πούτιν

Σημαίνει αυτό λοιπόν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ -που ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ τη Δευτέρα και ενώ έχει προηγηθεί η επιτυχία του να εξασφαλίσει την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα- θα μπορούσε να πετύχει το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία; Απολύτως όχι, τουλάχιστον όχι με τους όρους που το Κρεμλίνο είναι πρόθυμο να δεχτεί επί του παρόντος. Αυτό δεν θα ήταν ειρηνευτική συμφωνία, την οποία θέλουν οι Ουκρανοί, αλλά συνθηκολόγηση, την οποία δεν θέλουν.

Όσο πιο γρήγορα ο επικεφαλής ειρηνοποιός της Αμερικής θέλει να σταματήσουν οι μάχες, τόσο περισσότερο θα πρέπει πρώτα να ενισχύσει τη θέση της Ουκρανίας, ώστε να πείσει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν ότι μόνο να χάσει μπορεί αρνούμενος μια πραγματική ειρήνη με τον γείτονά του. Αντίθετα, όσο λιγότερο αφοσιωμένος στην άμυνα της Ουκρανίας εμφανίζεται ο Τραμπ, τόσο λιγότερα κίνητρα θα έχει ο Πούτιν να διαπραγματευτεί ή να συμβιβαστεί , σύμφωνα με τον Marc Champion

Αυτό που σημαίνει στην πράξη μια ισχυρή θέση είναι να μπορεί η Ουκρανία να συνεχίσει να επιφέρει πολύ υψηλό κόστος στη Ρωσία, να σταματήσει την προέλασή της στο έδαφος και ο Πούτιν να ξέρει ότι το Κέιβο θα έχει την υποστήριξη για όσο χρειαστεί. Αν ο Τραμπ θέλει γρήγορες εξελίξεις, η απειλή πρέπει να είναι πολύ πιο έντονη.

Νομίζω ότι υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η ομάδα εξωτερικής πολιτικής της νέας κυβέρνησης το έχει κατανοήσει αυτό, καθώς έχει αρχίσει να επεκτείνει τις προσδοκίες σχετικά με το χρονοδιάγραμμα οποιασδήποτε ειρηνευτικής συμφωνίας από 24 ώρες μετά την ορκωμοσία του Τραμπ σε 100 ή περισσότερες ημέρες. Αλλά μέχρι στιγμής, οι μόνες αναφορές σχετικά με μια συγκεκριμένη προσέγγιση δείχνουν ότι ελπίζουν ότι η χαλάρωση των πετρελαϊκών κυρώσεων θα μπορούσε να δελεάσει τον Πούτιν να παίξει δίκαια.

Αυτό θα ήταν τόσο αφελές που δυσκολεύομαι να το πιστέψω, εκτός αν αποτελεί μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής. Δεν είναι ότι η συνάντηση με τον Πούτιν σε μια σύνοδο κορυφής ή η προσφορά άρσης των κυρώσεων είναι από μόνες τους ανόητες κινήσεις, κάθε άλλο. Αλλά από μόνες τους θα ήταν ανόητες, όπως διαπίστωσε ο Τραμπ όταν συνάντησε τον δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν σε μια σύνοδο κορυφής στη Σιγκαπούρη, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του. Όπως και ο Κιμ, ο Πούτιν θα λάμβανε απλώς τη σύνοδο κορυφής και τις όποιες παραχωρήσεις ως δώρα και θα συνέχιζε.

Για την ορθή αντιμετώπιση του Κρεμλίνου, κάθε καρότο πρέπει να συνοδεύεται από ένα μαστίγιο. Η καλύτερη επιλογή θα ήταν η ενίσχυση του ουκρανικού ανθρώπινου δυναμικού με δυτικά όπλα όπως υπήρχε μέχρι πέρυσι.

Αυτό είχε, κυρίως, ως κίνητρο εμπνευσμένες ιστορίες και από τις δύο πλευρές. Η προθυμία της Ουκρανίας να αμυνθεί ενάντια σε συντριπτικές πιθανότητες πυροδότησε τη γενναιοδωρία των Αμερικανών και των Ευρωπαίων. Οι Ουκρανοί εμπνεύστηκαν να πολεμήσουν εν μέρει από την προοπτική ότι θα είχαν τα μέσα για να πολεμήσουν και τη διεθνή υποστήριξη για να επικρατήσουν επί ενός αντικειμενικά πολύ ισχυρότερου αντιπάλου.

Παράλληλα, το πλεονέκτημα ανθρώπινου δυναμικού που απολάμβανε η Ουκρανία νωρίτερα στον πόλεμο εξανεμίστηκε. Μεγάλο μέρος οφειλόταν στη φθορά, η οποία επιδεινώθηκε από την αυξανόμενη αντίληψη μεταξύ των δυνητικών νεοσυλλέκτων ότι η επιστράτευση ήταν «εισιτήριο χωρίς επιστροφή, όπου ο μόνος τρόπος να τερματίσεις την υπηρεσία είναι να πεθάνεις ή να μείνεις ανάπηρος», όπως το έθεσε ο Oleksandr Danylyuk, πρώην ειδικός σύμβουλος των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών της Ουκρανίας.

Η έλλειψη των πυρομαχικών και του υλικού που απαιτούνταν για να επιβιώσουν οι Ουκρανοί, πόσο μάλλον να νικήσουν, απέναντι στην αυξανόμενη πολεμική μηχανή της Ρωσίας έκανε επίσης την ιδέα της εθελοντικής επιστράτευσης λιγότερο ελκυστική. Και για την Ουκρανία ως χώρα, το να στέλνεις κακώς εξοπλισμένους 18χρονους να πολεμήσουν και να πεθάνουν στο μέτωπο, έμοιαζε με υποθήκευση του μέλλοντος χωρίς πιθανή ανταμοιβή.

Αυτή η τάση μπορεί να αντιστραφεί το 2025. Η παραγωγική ικανότητα της Ουκρανίας σε όπλα έχει εκτοξευθεί από την έναρξη του πολέμου, σε σημείο που σε πολλές περιοχές το υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας δεν χρειάζεται περισσότερα όπλα και πυρομαχικά δυτικής κατασκευής, αλλά μετρητά για να τα αγοράσει στο εσωτερικό της.

Εν τω μεταξύ, η Ουκρανία όχι μόνο απώθησε το ρωσικό ναυτικό από τη Μαύρη Θάλασσα, αλλά μπορεί πλέον να ανταγωνιστεί στον πόλεμο πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλου βεληνεκούς που η Μόσχα διεξάγει από την αρχή. Οι σταθερές επιθέσεις εναντίον των διοικητηρίων, των συστημάτων αεράμυνας, των αποθηκών όπλων και των διυλιστηρίων πετρελαίου που τα ουκρανικά drones κατάφεραν να καταστρέψουν πολύ πίσω από τις ρωσικές γραμμές δεν είναι πλέον ασήμαντες. Όπως και οι οικονομικές κυρώσεις -ή η δική της εκστρατεία πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Ρωσίας εναντίον της ενεργειακής υποδομής της Ουκρανίας- αυτό δεν θα κρίνει τον πόλεμο. Θα αυξήσει, ωστόσο, το κόστος της συνέχισης της εισβολής.

Επομένως, όταν ο εκλεκτός του Τραμπ για Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Μάικ Γουόλτς, κάλεσε πρόσφατα την Ουκρανία να μειώσει την ηλικία επιστράτευσης στα 18 από τα 25 έτη, για να δείξει μεγαλύτερη «δέσμευση» στον αγώνα για τη δημοκρατία, αν ήθελε να κάνουν το ίδιο και οι σύμμαχοι, η δήλωση ήταν τόσο έξυπνη όσο και αισχρή. Είναι τραγελαφικό να αμφισβητείται η δέσμευση της Ουκρανίας, μετά τις θυσίες που έχει κάνει η χώρα αυτή την τελευταία δεκαετία. Αλλά ο Γουόλτς στόχευσε στη μεγαλύτερη αδυναμία του Κιέβου -την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού- και τη συνέδεσε άμεσα με την προθυμία των ΗΠΑ να συνεχίσουν να στέλνουν υποστήριξη, κάτι που είναι εποικοδομητικό αν εννοείται με σοβαρότητα.

Η ύπαρξη περισσότερων καλά εξοπλισμένων στρατιωτών που θα ενισχύσουν τις αμυντικές γραμμές της Ουκρανίας και θα ανακτήσουν την πρωτοβουλία στο πεδίο της μάχης θα είναι ζωτικής σημασίας για να πεισθεί ο Πούτιν να διαπραγματευτεί μια πραγματική λύση. Κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο, αν ένα ευρωπαϊκό έθνος του μεγέθους της Γαλλίας πρόκειται να βγει από αυτόν τον πόλεμο όχι ως μια οργισμένη, ηττημένη χώρα στα σύνορα της Ευρώπης, αλλά ως ένα έθνος με αρκετή ελπίδα και ασφάλεια για να ξαναχτίσει.

Μακροπρόθεσμα, αυτό θα ήταν τόσο προς όφελος της Ρωσίας όσο και της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό σαφές σε όλες τις πλευρές αυτής της σύγκρουσης, τόσο ο Πούτιν όσο και ο Τραμπ θα έχουν φύγει προ πολλού.