Χρέη σε «ρύθμιση»: Δεύτερη ευκαιρία ή νέα παγίδα για οφειλέτες σε Δημόσιο και ΕΦΚΑ;

Σε μια οικονομία που εξακολουθεί να βαραίνει από το ιδιωτικό χρέος, η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει νέο κύκλο «ανάσας» για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Όμως πίσω από τις εξαγγελίες για διευκολύνσεις, το ερώτημα παραμένει πολιτικό και ουσιαστικό: πρόκειται για πραγματική ελάφρυνση ή για αναδιάρθρωση του προβλήματος;

Οι δύο νέες δυνατότητες ρύθμισης —οι 72 δόσεις και η διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού— αποτελούν τον πυρήνα της παρέμβασης. Στόχος είναι να αντιμετωπιστεί ένα εκρηκτικό απόθεμα ληξιπρόθεσμων οφειλών που φτάνει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και αφορά εκατομμύρια οφειλέτες.

Το πρόβλημα δεν είναι νέο — αλλά πλέον είναι δομικό.

Η «εύκολη λύση» των 72 δόσεων

Η ρύθμιση των 72 δόσεων εμφανίζεται ως η άμεση διέξοδος. Με σχετικά απλή διαδικασία και χωρίς αυστηρούς ελέγχους περιουσιακής κατάστασης, δίνει τη δυνατότητα σε περίπου 1,3 εκατομμύρια φυσικά πρόσωπα και εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις να τακτοποιήσουν οφειλές που δημιουργήθηκαν έως το 2023.

Προσφέρει:

• άμεση ένταξη
• αναστολή κατασχέσεων
• φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα

Ωστόσο, το τίμημα είναι σαφές: καμία διαγραφή χρέους και επιτόκιο κοντά στο 5,84%, γεγονός που αυξάνει το συνολικό κόστος αποπληρωμής.

Είναι λύση ρευστότητας — όχι λύση χρέους.

Ο εξωδικαστικός: βαθιά «ανάσα» με αυστηρούς όρους

Στον αντίποδα, η διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού αλλάζει τα δεδομένα. Για πρώτη φορά ανοίγει η πόρτα και για μικρότερες οφειλές, από 5.000 ευρώ και άνω, επεκτείνοντας σημαντικά τη βάση των δικαιούχων.

Τα πλεονεκτήματα είναι ουσιαστικά:

• έως 240 δόσεις
• χαμηλό επιτόκιο περίπου 3%
• δυνατότητα «κουρέματος» τόκων, προσαυξήσεων και ακόμη και βασικής οφειλής

Αλλά υπάρχει και το «αντίτιμο»: πλήρης διαφάνεια οικονομικών στοιχείων, χρονοβόρα διαδικασία και αυστηρή συμμόρφωση.

Η ρύθμιση αυτή δεν είναι για όλους — είναι για όσους αντέχουν τον έλεγχο.

Πολιτική επιλογή με κοινωνικό αποτύπωμα

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι τεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό: ποιο μοντέλο διαχείρισης χρέους θέλει η οικονομία;

• Ένα σύστημα μαζικών ρυθμίσεων χωρίς διαγραφές;
• Ή ένα πιο στοχευμένο πλαίσιο με πραγματική απομείωση αλλά αυστηρούς όρους;

Η απάντηση καθορίζει όχι μόνο τα δημόσια έσοδα, αλλά και τη βιωσιμότητα χιλιάδων επιχειρήσεων.

Σε μια περίοδο όπου το ιδιωτικό χρέος παραμένει «βαρίδι» για την ανάπτυξη, οι επιλογές αυτές δεν είναι ουδέτερες. Επηρεάζουν την κατανάλωση, την επενδυτική δυνατότητα και τελικά την ίδια τη δυναμική της οικονομίας.

Το πραγματικό ερώτημα

Οι νέες ρυθμίσεις δίνουν χρόνο — αλλά λύνουν το πρόβλημα;

Ίσως όχι. Γιατί όσο το χρέος ανακυκλώνεται, χωρίς ουσιαστική απομείωση για τη μεγάλη μάζα των οφειλετών, το σύστημα παραμένει εύθραυστο.

Και τότε, κάθε «διευκόλυνση» κινδυνεύει να μετατραπεί απλώς σε μια νέα παράταση του ίδιου αδιεξόδου.

Πηγή: pagenews.gr