Costume Art: Η έκθεση του Met που βάζει τη μόδα μέσα στο ανθρώπινο σώμα

Μόδα και τέχνη με κοινό υλικό το σώμα

Η έκθεση παρουσιάζει σχεδόν 400 αντικείμενα από τη συλλογή του Met, τοποθετώντας ρούχα δίπλα σε έργα τέχνης διαφορετικών εποχών και συλλογών. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται σε μια εύκολη σύγκριση, ούτε στο αν ένα φόρεμα μοιάζει με γλυπτό ή αν ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται σε έναν πίνακα.

Το βαθύτερο επιχείρημα είναι ότι η μόδα και η τέχνη μοιράζονται το ίδιο βασικό υλικό: το ανθρώπινο σώμα. Ντυμένο ή γυμνό, εκτεθειμένο ή κρυμμένο, πειθαρχημένο ή απελευθερωμένο, ιδανικό ή ατελές.

Αυτή είναι και η πραγματική δύναμη του Costume Art. Δεν εξυψώνει τη μόδα απομακρύνοντάς την από το σώμα. Την παίρνει στα σοβαρά ακριβώς επειδή ακουμπά πάνω στο σώμα.

Η θεσμική αναβάθμιση της μόδας στο Met

Η έκθεση έχει και θεσμική σημασία. Με τις νέες Conde M. Nast Galleries, το Costume Institute αποκτά μόνιμο χώρο κοντά στο Great Hall. Η μόδα δεν εμφανίζεται πλέον στο Met σαν λαμπερή εποχική εξαίρεση που συνδέεται μόνο με το Met Gala. Μπαίνει στην κεντρική αφήγηση του μουσείου.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Για δεκαετίες, η μόδα αντιμετωπιζόταν ως κάτι λιγότερο «υψηλό» από τη ζωγραφική ή τη γλυπτική. Ήταν πολύ κοντά στο σώμα, πολύ δεμένη με το εμπόριο, την αφή, τη χρήση, τη θηλυκότητα και τη ματαιοδοξία.

Ο Μπόλτον γυρίζει αυτή την προκατάληψη ανάποδα. Το ρούχο αξίζει να μελετηθεί σοβαρά όχι παρά τη σχέση του με το σώμα, αλλά ακριβώς εξαιτίας της.

Το γυμνό σώμα δεν είναι ποτέ απλώς γυμνό

Η διαδρομή της έκθεσης ξεκινά από το γυμνό και από το σώμα που αποκαλύπτεται. Looks του Γκλεν Μάρτενς για το Y/Project και του Ζαν Πολ Γκοτιέ τοποθετούνται δίπλα σε κλασικά γλυπτά, ανοίγοντας έναν διάλογο ανάμεσα στην αποκάλυψη, τη φόρμα και την ιστορία της επιθυμίας.

Η έκθεση δεν παρουσιάζει το γυμνό ως απλή ελευθερία. Οι διαφάνειες της Βίβιεν Γουέστγουντ, ο Άλμπρεχτ Ντίρερ, το μονοκίνι του Ρούντι Γκέρνραϊχ και το αποκαλυπτικό look του Γκοτιέ που φόρεσε η Μαντόνα το 1992 στην amfAR θυμίζουν ότι το γυμνό σώμα ήταν πάντα φορτισμένο.

Κάθε εποχή το κοιτά με τις δικές της απαγορεύσεις, τις δικές της ηθικές αγωνίες και τις δικές της φαντασιώσεις. Το σώμα που μοιάζει πιο ελεύθερο είναι συχνά το πιο πολιτισμικά ελεγχόμενο.

Πέρα από το παλιό ιδανικό ομορφιάς

Το Costume Art δεν στέκεται στο σώμα ως τέλειο αντικείμενο θαυμασμού. Αντίθετα, το αντιμετωπίζει ως εμπειρία. Ως κάτι που αλλάζει, γερνά, περιορίζεται, επιθυμεί, πονά και επιμένει.

Αυτό είναι το πιο σύγχρονο στοιχείο της έκθεσης. Δεν μιλά για τη μόδα σαν να υπάρχει μόνο για ιδανικά σώματα. Μιλά για σώματα που δεν χωρούν πια στο παλιό πρότυπο ομορφιάς. Για σώματα πραγματικά, εύθραυστα, περίπλοκα και συχνά αμήχανα.

Η μόδα εδώ δεν κρύβει την ανθρώπινη ατέλεια. Τη φωτίζει.

Μια έκθεση που ζητά να κοιτάξουμε αλλιώς

Το Costume Art δεν είναι απλώς μια μεγάλη έκθεση μόδας. Είναι μια έκθεση για το πώς κατοικούμε το σώμα μας και για το πώς η τέχνη, η ένδυση και η κοινωνία το διαμορφώνουν.

Η δύναμή της βρίσκεται στο ότι δεν αφήνει τον επισκέπτη να μείνει ασφαλής απέναντι στα εκθέματα. Τον μπλέκει μέσα τους. Του επιστρέφει το βλέμμα του, κυριολεκτικά και συμβολικά.

Και τελικά του θυμίζει κάτι απλό αλλά δύσκολο: πριν από την τέχνη, πριν από τη μόδα, πριν από την εικόνα, υπάρχει πάντα ένα σώμα.

Πηγή: Pagenews.gr